E#1 Leren surfen op de golven van de energie.

02-04-2019

Een getuigenis van een ommezwaai.
Ik ben niet meer wie ik ooit was.

Een nieuw begin #1 - Leren surfen op de golven van de energie.

Hoe minder ik nadenk over de dingen die ik moet doen, en hoe meer ik mij laat leiden door mijn intuïtie, hoe makkelijker ik door de dag kom. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan!

Ik herinner mij levendig hoe zwaar mijn agenda ooit gevuld was. Als nationaal verantwoordelijke voor opleiding en begeleiding van alle medewerkers en publiek spreker voor tal van workshops en seminaries, zat die agenda tot drie maanden ver propvol. Dat was 'normaal'.

Thuis was ik een alleenstaande moeder met twee zonen. Nooit deed ik beroep op één of andere vorm van huishoudelijke hulp. Het prijskaartje alleen al schrok me af en ik bedacht me steeds dat ik het dan maar beter zelf kon doen. Iedere eurocent werd zorgvuldig gewikt en gewogen.

Tal van vrienden waren steeds welkom met hun verhalen. Voor zowel de leuke spannende als de droevig pijnlijke maakte ik tijd. Ik gaf hen een luisterend oor of een schouder om op te huilen. De doos Kleenex stond binnen handbereik. Dan  gingen ze de deur niet uit voor ik weer een lach had gespot op hun gezicht.

Tussen alle drukte door had ik ook behoefte aan persoonlijke activiteiten. Op stap gaan, sporten en leuke dingen doen, het waren mijn manieren van ontspannen. Nou ja, ontspannen!?

Vandaag blik ik terug op dat leven en stel mezelf de vraag die ik wel honderden keren mocht aanhoren, hoe deed ik dat allemaal!?

Opgebrand en leeggezogen, uitgeblust en gezuiverd na een lang proces, zie ik nu hoe onmogelijk de taak was die ik mezelf destijds heb opgelegd. Ik was veel te streng voor mezelf, veel te veeleisend.

Wanneer een situatie bij iemand anders te veel werd, riep ik hen een halt toe. Dan waarschuwde ik met "denk aan je gezondheid, denk aan je lichaam". Dat was dan mijn geweldig advies. Nu pas begrijp ik dat ik die wijze raad keer op keer aan mezelf bleef herhalen!

Evolutie van de 3de dimensie naar de 5de dimensie.

Zolang we leven in de lagere vibratie van de 3de dimensie blijven we vasthouden aan wat we 'denken' te 'moeten' doen. We zitten vast aan onze conditionering. Dat zijn de invloeden die je meekrijgt van je opvoeding, je omgeving en je cultuur. Die invloeden bepalen dan nog hoe jij 'denkt' te moeten denken én spreken én handelen om het 'juiste' of het 'goede' te doen. Om de dingen zo te doen dat je daden aanvaard worden en goedgekeurd, of zelfs bejubeld. Die conditionering houdt geen rekening met je ware natuurlijke Ik. Het individu dat jij bent of wie je wilt zijn. Iemand die naar hartenlust zijn of haar diepste verlangens wil verwezenlijken! Neen, in tegenstelling, we zetten onze diepste verlangens aan de kant en maken onszelf wijs dat het niet kán, niet mág, niet voor ons bestemd is. "Daar zijn wij niet voor in de wieg gelegd" galmt een bepaalde stem nog na, in de verste uithoeken van mijn herinneringen.

Het keurslijf waar we met z'n allen ingeduwd zitten begint te wringen. We trekken en sleuren aan de omstandigheden die ons klein houden tot het scheurt. Pas wanneer je lichaam zo hard schreeuwt of op de één of andere manier faalt, blokkeert en dienst weigert, ga je véél te laat, al dan niet verplicht, STOPPEN. Eindelijk geef je dan toe dat het zo niet verder kan. Je bent op! Je bent leeg! Dit is niet hoe jij het allemaal voor ogen had. Waar liep het fout? Hoe ben ik in dit leven op deze plek terechtgekomen, terwijl mij dromen als kind er hélemaal anders uitzagen!!!

Maar het is nooit 'te' laat!

Hoe sneller je stopt en tot inzicht komt, hoe beter voor je fysieke lichaam. Je gezondheid dus! Maar, zolang je hart pompt, je longen ademen, is het nooit 'te' laat! Er is ALTIJD hoop om de koers van je leven aan te passen en je beter, of voor het eerst, te focussen op Jezelf!

De meeste mensen hebben een lange tijd van pijn en lijden nodig om net dát punt, waarop je JA zegt tegen jezelf, te bereiken. De massa moddert eerst verder aan tot het lichaam de stekker er helemaal uittrekt.

Zo ging het ook voor mij. Ik geef mezelf de gouden medaille voor koppigheid en herhaal de wijze woorden... "wie niet horen wil, moet voelen" andermaal aan mezelf. Op de cynische vraag die in mijn gedachten volgt... "en ben je dan nu tevreden?", zeg ik vandaag volmondig "ja".

Ja, want het zijn inderdaad net die lessen, hoe pijnlijk ook, die ik blijkbaar nodig had. Pas op dat punt waarop mijn lichaam het helemaal begaf, konden ze eindelijk doordringen. Dus, JA! Toch wel.

Niemand hoeft je hierbij te vertellen "ik had je gewaarschuwd" of "dit kon ik je voorspellen" en ga zo maar door. Die ander is niet jij en jij bent die ander niet! We doen allemaal de dingen op onze manier. We zijn identieke wezens en één voor één zo uniek.

De weg naar welzijn loopt over het pad van lijden. Dat heb ook ik aan den lijve mogen leren en inzien. Belangrijker nog; het werd mijn kompas!

Nu ik mijn tunnel van transformatie stilaan achter mij laat is het al geruime tijd ontzettend moeilijk om mij staande te houden in onze wereld. Aanvankelijk lukte het me helemaal niet om buiten te komen. Iedere beweging, ieder geluid, kortom alles was mij te veel.

Mijn zintuigelijke waarneming is zo immens versterkt en overgevoelig dat niets mij ontgaat en het minste mijn zenuwstelsel weer doet ontploffen. De pijn stuurt mij keer op keer terug naar binnen, de cocon in, voor volledige stilte en rust, voor het volledig zuiveren van energieën die zich met de mijne vermengen en die ik niet kan dragen.

Na alweer vele maanden met de nodige hulp van therapie, energetisch lichaamswerk, natuurlijke medicijnen, een vaste dagplanning van meditatie, stilte, zachte oefeningen en veel zelfdiscipline voor gezond eten en drinken, lukt buitenkomen af en toe al veel beter.

Ja, af en toe, want continu gaat absoluut nog steeds niet.

Alles opnieuw leren in het nieuwe lichaam dat ik cadeau kreeg.

Gebeurtenissen, verdriet en pijn, doen ons lichaam verharden. 'Tijd heelt alle wonden' is naar mijn gevoel een valse belofte die absoluut niet opgaat in een wereld waarin duidelijk alles energie is. Door de verharding af te gooien en het cel geheugen van mijn fysieke lichaam meticuleus, traag en uiterst voorzichtig op te schonen, ontwaakte ik als het ware in een nieuw lijf. Het fysieke lichaam is de ultieme vorm die wij kunnen waarnemen, maar is lang niet de enige vorm van lichaam die jij en ik hebben. Ons mentale, energetische en spirituele lichaam vormen samen met het fysieke het totale plaatje. Wanneer problemen zich uiten in je fysieke lichaam gaat het al geruime tijd fout in de anderen. Eender welk signaal dat je fysieke lichaam je uitzendt is een boodschap voor je totale wezen. Negeer het en je betaalt de prijs!

Tijdens het proces van healing zocht ik op extreme wijze het isolement op. Net zoals dieren zich terugtrekken om te genezen. De stilte en de rust waren het allerbelangrijkste medicijn.

Pas wanneer het lichaam in zijn totaliteit voldoende herstelt is, komt de natuurlijke drang om opnieuw deel te nemen aan het leven weer op gang. Aan deze drang kan niet radicaal toegegeven worden. Neen, het gebeurt in fases, in pogingen om eens iets te doen. De verborgen test in iedere poging leert mij alvast dat de oude 3D-manier van doen niet langer de juiste is. Keer op keer gaat het fout en ga je weer onderuit. Tot je begrijpt wat je fout doet zal het ook dit maal blijven fout gaan.

Tot je ook die les geleerd hebt. Pas dan ben je klaar voor de volgende stap.

Stap voor stap leer ik zo dit nieuwe lichaam te gebruiken. Wat kan en wat kan niet (meer)? Welk nieuw gedrag voelt goed en welke oude gewoontes laat ik best achterwegen? Waar voel ik me goed en waar niet? Bij wie voel ik me goed en bij wie niet?

De antwoorden die zich stilaan ontvouwen geven een prachtig beeld van wie je geworden bent... of zal ik het wat juister verwoorden... van wie je in essentie al altijd was, maar nooit kon zijn omwille van reacties, kritiek, afkeuring, bemoeienissen,...!

In het harnas van onze verharding zitten alle conditioneringen die je tot je nam. Nooit zijn in deze toestand je gedragingen, woorden, gevoelens, werkelijk van jouw! De manier waarop je reageert in die bepaalde leefsituaties is een reactie van jouw verharding op de energie van die omstandigheden. Het is niet wie jij werkelijk bent! Gebeurtenis na gebeurtenis ga jij je meer en meer verharden. De reacties worden heftiger en heftiger tot … Bam!

In de energie van de 3de dimensie, waarin wij met z'n alle al eeuwen vertoeven, werd deze energie doorgegeven van generatie op generatie. Niemand deed het met opzet. Niemand treft schuld. Het enige wat telt is waar we NU staan. Vandaag beginnen we met z'n allen wakker te worden uit die oude conditionering van individualistisch denken. Dat denken dat ons tegen elkaar opzet, ons met elkaar doet bemoeien, ons laat argumenteren, discuteren tot ruziën om ieders gelijk. Dat denken dat ons ziek maakt.

Hou je niet met iemand anders bezig. Je hebt aan jezelf al job genoeg! Wat zeg ik!? Je hebt met jezelf je handen zo vol, dat wanneer jij je aandacht eindelijk tot die persoon in de spiegel richt, je geen tijd KAN hebben om je met een andermans zaken te bemoeien.

Verwar bemoeien niet met 'helpen'. Helpen is een prachtige daad! Maar zolang jij niet EERST jezelf kan helpen, is je hulp geen hulp. Dan is het compensatiegedrag! Om zuiver en onvoorwaardelijk te kunnen helpen moet je eerst jezelf helpen.

Dat is de boodschap die ik nu wil meedelen. Ga je eigen weg. Wie daar niet langer bij past wens je veel geluk en het allerbeste op zijn of haar pad. Op jouw pad bepaal jij de route. De richting kies jij zelf op basis van je gevoel. Iedere beslissing, hoe klein ook, is een stap op jouw route. Kies zelf. Bepaal zelf. Vele stappen verder krijgt je pad zo de vorm van je dromen en wordt het lopen makkelijker. 

Neem de beslissing en zet die eerste stap!

Of je nu links of rechts gaat, vooruit of even stil wilt blijven staan. Niemand, maar dan ook niemand, kan in jou plaats beslissingen nemen! Wie zijn of haar mening opdringt krijgt vandaag van mij een bondig "bedankt voor je advies, maar ik deel je mening niet". Dergelijke gesprekken worden nu snel afgerond zodat ik niet langer onnodig energie verlies aan uitleggen of argumenteren, aan verdedigen of verantwoorden. Dat hoort voorgoed bij het verleden... die oude 3D-manier van doen.

De wegen van de 5de dimensie zijn nieuw, anders en heel verrijkend.

Hoe het werkt is een ware ontdekkingstocht. Een tocht waar ik nog maar enkele metertjes van liep. Het is een begin en alle begin is moeilijk. Soms voel ik me als een baby die zich rechttrekt om de eerste stapjes te zetten en vervolgens pardoes ten prooi valt aan de wet van de zwaartekracht.

De grote stap die ik, aangedreven door een krachtig impuls, al mocht zetten om naar het warme, lichte Zuiden te verhuizen, was zeker een eerste grote stap puur op gevoel. Intuïtief wist ik dat ik de ingevingen die ik kreeg diende te volgen. Ik wist dat ik geholpen en gestuurd werd, want ik wist bij God niet waarom, hoe en wat ik hier kwam doen. Bij mijn aankomst voelde alles als een bevestiging. De vragen die ik bleef herhalen kregen antwoorden. Ik ontmoette mensen die mij een nieuwe weg toonden en, alsof alles voor mij vooraf geregeld was, zat ik in een mum van tijd in mijn eigen stekje aan de oevers van de Middellandse Zee.

De oude gewoonte om to-do-lijstjes te maken laat ik voortaan achterwegen. In de nu vijf maanden dat ik hier ben blijkt alles als puzzelstukjes op zijn plaats te vallen. Het ene stukje volgt het andere haast magisch op en ik krijg daar nog maar zelden paniek of angst gevoelens bij. De tot nog toe grootste stap in mijn leven, kiezen voor mijzelf, gaat als het ware vanzelf. Alles gaat traag. Alles is spannend, ja dat wel. Toch heb ik geduld en vertrouwen als nooit tevoren.

Dankbaar sta ik iedere dag op. Dankbaar val ik iedere avond in slaap. Dankbaar begroet ik ieder nieuw mens in mijn leven en dankbaar sluit ik deze blog af met een warme groet naar jouw!

Vele mensen gaan je voor op je pad. Eén voor één kunnen ze je als voorbeeld dienen. Zo vond ook ik meerdere voorbeelden. Jaren geleden begon ik plots specifiek gerichte boeken te lezen. Vandaag lees ik nog steeds prachtige boeken, artikels en blogs. Het werd dagelijkse kost. Zo blijf ik mezelf ontplooien en verrijken met inspirerende en motiverende wijsheden.

Op mijn beurt deel ik mijn verhaal graag verder en weet dat ook ik zo kan inspireren en motiveren. Vanuit een verplicht geïsoleerd leven kan ik zo toch heel wat zielen bereiken. De energie die we zo aan elkaar doorgeven kan eenieder helpen om ook die beslissing te nemen die de wending geeft dat jouw leven nodig heeft om open te bloeien.

Steek je eigen licht aan! Geef het vervolgens door!
Zo krijgt ook jouw leven de betekenis die voorbestemd is.

Niemand kan zijn of haar toekomst voorspellen, maar juiste beslissingen en juiste daden sturen je wel in de richting van je dromen... jouw verlangens, jouw zielenmissie!

Geef alle weerstand op. Verlies niet langer kostbare energie aan mensen en situaties die je ziek maken. Die energie heb je nodig om te genezen van je verleden en om vervolgens jouw koers te varen.

Neem nu je verantwoordelijkheid op en kies voor jezelf.
Jij bent het waard!